W sąsiedztwie uszkodzonej chrząstki, w sąsiedztwie torebek Stawowych zaczyna się bujainde tkanki kostnej, niechronionej już przez elastyczny chrząstkowy aparat i podrażnionej przez siły dynamiczne, działające na nią bezpośrednio. Bujania tkanki kostnej prowadzą w końcu do iwyrbworzenia się przybrzeżnych wałów kostnych, widocznych na zdjęciach rentgenowskich i tak charakterystycznych dla artbjrius deformans. Zmianom kostnym towarzyszyć Tmoże bujanie błony (maziowej, jednakże nie jest oinio bardzo znacznie; wysięki stawowe tworzą się rzadko. Z .tego też względu zmiany stawowe, choć nieraz duże, nie pociągają za sobą tak •ciężkich zesztywnień i ograniczenia ruchu, jak w chorobach stawowych zakaźnych. Pewna ruchomość stawu zostaje zawsze zachowana, toteż widzi się nieraz osoby starsze, wykonujące nieraz ciężką pracę pomimo Tvyraźnego zniekształcenia Stawów, które jednak inie są ani zaczerwienione, ani obrzmiałe. Przy dalszem postępowaniu procesu, równocześnie z bujaniem tkanki kostnej następują w innych miejscach (rozrzedzenia kości, które, gdy są umieszczone w sąsiedztwie ;?cw>erzcihni stawowych, przy odtniennem albo silniej szem działaniu sMy, mechanicznej przyczyniają się do wytwarzania głębokch brózd na powierzchniach, stawowych, a nawet do nadłamań kostnych. W ten sposób pswstają wolne ciała stawowe, których uwięzienie bywa przyczyną nagłych bólów i niemożności ruchów chorych. Wtedy też w chorych stawach wtórnie mogą powstać procesy zapalne. W końcowych okresach procesu chrząstka zanika zupełnie, płaszczyzny stawowe są wyszłif owane, poorane bróz-dami, w Stawie znajd/ują się wolne ciała chrząstkowe i kostne. Objawy kliniczne: Arthritis deformans jest chorobą, w której stan ogólny chorych pozostaje dobrym, ciepłota ciała nie jest podwyższona. Narządy wewnętrzne ailbo nie wykazują zmian, albo stwierdza się objawy cierpień właściwych wiekowi starszemu —* miażdżycę tętnic i f. d» Zmianom stawowym towarzyszą charakterystyczne zmiany skóry: jest ona aksamitne miękka, czasami pozbawiona barwika; paznokcie nieraz są rowkowane, łamliwe. Opadanie krwinek, o ile niema powikłań, jest prawidłowe. Objaw ten jest ważny, gdyż pozwala do pewnego stopnia odróżnić arthrilbis de- . formans od pierwotnie przewlekłego lub wtórnie przewlekłego zapalenia stawów.

Układ krwionośny człowieka – układ, w którym krew krąży w systemie naczyń krwionośnych.

Układ krwionośny człowieka (łac. sistema sanguiferum hominis) | krew (łac. sanguis) | serce (łac. cor).

Układ krążenia wraz z układem limfatycznym tworzą układ krążenia (łac. sistema circulatorium).

Krew wypływa z serca tętnicami, a wraca żyłami. Im dalej od serca tym ciśnienie krwi jest mniejsze.

Menu